هر كس كه خداى تعالى و رسول اللّه را اطاعت كند ، اين مطيعان در معيّت آنهايى هستند كه خداوند متعال به آنها انعام فرموده و نعمت خويش را بر آنان تمام كرده است كه عبارتند از نبيّين و صدّيقين و شهدا و صالحين و اينان نيك رفيقانند . آيهء كريمه دلالت روشنى دارد بر اينكه نعمت منادمت و لحوق به انبيا و صدّيقان و شهدا و شايستگان - صلوات اللّه عليهم - مترتّب بر اطاعت از فرامين خداى تعالى و رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است و بين اين پاداش مغبوط و اطاعت مزبور رابطهء حقيقى است و وجود ربط بين دو چيز ، موجب اتّحاد و يگانگى آنها در وجود است و ناگزير ، طرفين ربط بايد از سنخ حقايق باشند و نه از امور اعتبارى ، و عليهذا در وراى اين احكام اعتبارى ، حقايقى است كه جزاء مغبوط مشار إليه ، با آنها مرتبط و يگانگى دارد . واضحتر آنكه احكام دينى اگر چه امور وضعى و اعتبارى است و جز در ظرف اعتبار واقعيّتى ندارد ولى همين‌هايند كه وسائط اراده سازند ، و همانند قائد ، مؤمن مطيع را به كمال حقيقى و سعادت واقعى مىكشانند و نظامى در باطن و نفس و ضميرش پديد مىآورند كه نهايتا سير إلى اللّه در وى شتاب مىگيرد و به مقصد سعادت و لقاء اللّه بى درنگ روى آور شده و در كوى اوليا و انبيا عليهم السّلام مقام مىگزيند و در عين نيل به چنين مقامى از خداى منّان افزونى محبتش را اميدوار و شيفتگى ذكرش را به مرتبهء نهائيش خواستار و به آن نشاطى دلباخته‌اند كه از اسماى الهى نشأت مىگيرد .